Bij binnenkomst van BTR op 1 oktober 2020 is Richard nog niet goed te vangen. De ‘lopende band’ van het leven heeft hem gekleurd.

In ons afscheidsgesprek nu, vertelt Richard over; ‘dat zijn wieg misschien niet op de juiste plek heeft gestaan, maar hoe vaak je ook bent gevallen’, het ging erom dat Richard is opgestaan.

Richard melde zich destijds niet vrijwillig aan bij BTR. Hij werd geplaatst voor een korte taakstraf. Toen hij had geproefd van een functie van metaalbewerker. Groeide zijn interesse en zag Richard nieuwe mogelijkheden. Richard ruilde zijn moeilijke start in voor vakmanschap.

Op vaste routines bij BTR en ook intussen privé, ontstond er ruimte voor een basisvertrouwen, veilig voelen en persoonlijke ontwikkeling. Ook kwam er ruimte voor studie en na het kwijtraken van het rijbewijs, haalde Richard weer opnieuw zijn rijbewijs met behulp van BTR en zijn omgeving.

Richard zijn omgeving kon intussen ook een veilig netwerk worden genoemd. Er kwam naast werken en leren ook ruimte voor re-integratie om te kunnen gaan participeren.

Zo kwam er naast BTR-werkbedrijf ook een ‘werk fit programma’ naast Richard te staan.

Job coaching die mee ging onderzoeken waar arbeidsvermogen mogelijk leek. Arbeidsethos en werkvermogen kwam centraal te staan en ook bij BTR kreeg werkethos ineens een andere kleur. Op tijd op je werk verschijnen, pauzes invullen naar tijd, initiatief nemen, samenwerken met collega’s. Dat waren niet altijd de meest gemakkelijke momenten. Kunnen en aankunnen. Overprikkeling. Voelden af en toe aan als: ‘daar gaan we weer, net als vroeger’ - zeuren en zeiken. En daar ontstond ook een omslag. Vertrouwen hebben in dat het nieuwe netwerk achter je staat. Je ziet en hoort. Meedenkt vanuit verlangens en mogelijkheden. Vallen en opstaan. Leren door mechanismes te doorbreken. Plezier maken. Waarbij bij BTR nooit ruzie is, maar er gewerkt wordt vanuit gezien en gehoord worden. Een veilige basis met ontwikkelingsmogelijkheden in vertrouwen.

Ik vroeg Richard in ons eindgesprek: Als je nu in de spiegel kijkt, wat maakt je dan het meest trots. “Dat ik mijn gedachten weet om te buigen vanuit basis vertrouwen en dat ik het kan”. “Ik heb geleerd plezier te hebben in werk”.

BTR werkbedrijf was mijn basis en waar mijn wieg heeft gestaan kon ik niet zelf kiezen. Waar ik wil eindigen bepaal ik zelf!ichard nog niet goed te vangen. De ‘lopende band’ van het leven heeft hem gekleurd.

In ons afscheidsgesprek nu, vertelt Richard over; ‘dat zijn wieg misschien niet op de juiste plek heeft gestaan, maar hoe vaak je ook bent gevallen’, het ging erom dat Richard is opgestaan.

Richard melde zich destijds niet vrijwillig aan bij BTR. Hij werd geplaatst voor een korte taakstraf. Toen hij had geproefd van een functie van metaalbewerker. Groeide zijn interesse en zag Richard nieuwe mogelijkheden. Richard ruilde zijn moeilijke start in voor vakmanschap.

Op vaste routines bij BTR en ook intussen privé, ontstond er ruimte voor een basisvertrouwen, veilig voelen en persoonlijke ontwikkeling. Ook kwam er ruimte voor studie en na het kwijtraken van het rijbewijs, haalde Richard weer opnieuw zijn rijbewijs met behulp van BTR en zijn omgeving.

Richard zijn omgeving kon intussen ook een veilig netwerk worden genoemd. Er kwam naast werken en leren ook ruimte voor re-integratie om te kunnen gaan participeren.

Zo kwam er naast BTR-werkbedrijf ook een ‘werk fit programma’ naast Richard te staan.

Job coaching die mee ging onderzoeken waar arbeidsvermogen mogelijk leek. Arbeidsethos en werkvermogen kwam centraal te staan en ook bij BTR kreeg werkethos ineens een andere kleur. Op tijd op je werk verschijnen, pauzes invullen naar tijd, initiatief nemen, samenwerken met collega’s. Dat waren niet altijd de meest gemakkelijke momenten. Kunnen en aankunnen. Overprikkeling. Voelden af en toe aan als: ‘daar gaan we weer, net als vroeger’ - zeuren en zeiken. En daar ontstond ook een omslag. Vertrouwen hebben in dat het nieuwe netwerk achter je staat. Je ziet en hoort. Meedenkt vanuit verlangens en mogelijkheden. Vallen en opstaan. Leren door mechanismes te doorbreken. Plezier maken. Waarbij bij BTR nooit ruzie is, maar er gewerkt wordt vanuit gezien en gehoord worden. Een veilige basis met ontwikkelingsmogelijkheden in vertrouwen.

Ik vroeg Richard in ons eindgesprek: Als je nu in de spiegel kijkt, wat maakt je dan het meest trots. “Dat ik mijn gedachten weet om te buigen vanuit basis vertrouwen en dat ik het kan”. “Ik heb geleerd plezier te hebben in werk”.

BTR werkbedrijf was mijn basis en waar mijn wieg heeft gestaan kon ik niet zelf kiezen.

Waar ik wil eindigen bepaal ik zelf!